Motivasyonlu

Bir Motto Yazısı: Farkın Ne?

Eylül 28, 2020 Ruhuna Renk Kat 4 Yorumlar


Yeniden motto yazılarıyla merhaba renkliler! Uzun zaman önce motto yazdığımı ve neredeyse burada öneri konuları dışında sohbet etmediğimi fark ettim. Bunun üzerine tekrar bu moda dönmeyi ve özüme kavuşmayı da çok istedim. Elbette bu dengelerin değişeceğinin göstergesi. Çünkü karşınızda mottolar ile açıkça bu kez sevmediği şeyleri söyleyebilecek bir kız duruyor. 

Aslında geri dönüşümün etkisiyle kısa kısa instagram da bahsettiğim duyguları şu geçirdiğim yaklaşık 1.5 ayı biraz daha iç dökmeli hale getirmek istedim. Bunları da beni anladığınızı düşünerek yazıyorum.

Yenilendim! Bir süredir kendime vermiş olduğum tatil modu ile kafa dağıtıcı/toplayıcı aktiviteler yerine daha çok boşlayan, içimdeki sesi dinleyen tarafımla buluştum. Taze çiçekler gibi veya yeni yeşeren bir ağaç yaprağı gibi hissediyorum kısacası. Öyle taze, öyle yeni... 

Düşündüm! Kafamız yoğun, gün içinde düşün dur modu da hakim. Ama bunun bir de başka boyutu var. O da o yoğunlukların içerisine yenisini eklemeden, kendimi strese daha çok sokmadan sadece olan düşüncelerimle ilgileniyorum. 

Bekledim! Her şeyin belli bir zamanı olduğunu biliyor, doğru zamanı kollar gibi beklemede bırakıyorum kendimi ve geri kalan her şeyi. Çünkü ne kadar şimdiye zorlarsam hem kafamın karışmasını hem de üstümde kurduğum baskı hissini fark ediyorum.

Araştırdım! Bir şey varsa aklımda, bu bir hayal de olsa bir düşünce de olsa yeni bir kelimenin anlamı da olsa araştırıyorum. Böylelikle ilgimi kaybetmeden ama arka planda kalarak birçok düşünceme devam ediyorum. 

Sadece olumlu mu düşünüyorum dersiniz? Elbette, hayır. 

Üzüldüm! Çoğunlukla geçmişe, bitmişe üzülmeyi adet edinen bir bünyeden bahsediyoruz. Ama şu dönemde bu adetlerimden uzaklaşıp farklı bir tür geliştirdim. Bu kez de ne kadar geç kaldığıma üzülüyorum. Bazı zamanlar birçok şeye son saniye yetişmişlik hissinin çöktüğünü fark ediyorum. 

İzledim! Sadece günlerin geçişiyle yoğunluklarla ilgilenmekten çok, o yorgunluğun ve bunalmışlığın etkisiyle "salın beni" modunda olan biteni izliyor, kendi yoluma nasıl bakabileceğimi çiziyorum.




Peki bunları niye böyle anlatıyorum? Yaptıklarımı yapın veya yaptıklarımı cidden yapmayın diye... Olumsuz etkilerin sebebini çözmem çok zaman almadı açıkçası, çevrede gördüğüm insanlar artık "ben böyleyim" temasıyla kendini olduğundan farklı göstermeye başladığı için, artık günlük zevk alınan ufak mutluluklar başkalarına hava atma aracına dönüştüğü için, sırf birileri birilerini iyi diye özenip taklit etmeye çalıştığı için, emeğe saygı duyulmayıp üstüne bir de "harikasın" dedikten sonra yüzüne bakılmadığı için, "takipçim olsun, influencer olayım, markalar bana çalışsın" kafasında olunduğu ve artık özgün bir şeyler üretmeye cesaret edilmediği için SI-KIL-DIM!

Kimse kendisi gibi olamıyor ne yazık ki. Ben sosyal medyada çoğu yöntemi, tekniği, taktiği artık her ne derseniz denemiş birisi olarak şu sıralar gördüklerime katlanamamaya, sonrasındaysa tamamen umursamamaya başladım. Üstüne bir de emek verdiğim şeylerin başkaları tarafından araklanıp, çalındığını görünce, kullanılan şeylerin üstüne bir teşekkür görmeyince kendi köşeme çektim kendime dedim ki; "Kübra sen hayırdır?" Yaptıklarım bunca zaman birilerine dokunsun, mutlu edebilsin veya düşündürebilsin diye oldu. Aslında amacım hep; duyguları paylaşmaktı. Hissettiklerimi nasıl yansıtırsam, karşı tarafında o denli yansıtacağını düşündüm. Ama bu durumu öyle suistimal edenler oldu ki...

İşte böyle derken, sonuç olarak kendime tatil izni verdim. Biraz daha durulup uzaktan seyrettim her şeyi. İyi ki de bunu yaptım diyorum çünkü; bir şeyler sizin için zorunluluk olmayınca anlıyorsunuz o şeyi ne kadar isteyip istemediğinizi. Bense bir süredir sırf birileri istiyor diye yapmıştım bir şeyleri ya da benden bekliyorlar diye... Aslında zaten insanlar hep bir şeyler bekler... Oysa bunun ne kadar yanlış olduğunu anlamam için böyle bir süre geçirmem gerekiyordu. Geçirdim, şimdi çok daha rahatım. 

Peki bu süreçten ne çıkarımlarım oldu dersiniz? 

Öncelikle ilk aşamam kesinlikle şuydu; "birisi istiyor olabilir ama ben istiyor muyum?" diye sordum kendime. Sonrasında; "gerçekte ne yapmak istiyorum?" diye sordum bu kez. Devamında da; "istediklerime ulaşmak için neler yapabilirim?" ,"bu ihtimaller gerçekten olası mı?" gibi sorular geldi. 

En önemli soru ise şu oldu her seferinde; "FARKIN NE?" 
Sahi farkımız ne? Gizli saklı kalmış bir yeteneğe mi sahibiz? Yoksa farkında olup geliştirme fırsatı bulamadığımız bir özelliğimiz mi var? Herkesten farklı bir bakış açımız mı var? Özgün bir şeyler mi yapıyoruz? 

Çoğumuz bu soruların cevaplarını kendine sormaya korkuyorken, çoğumuz da bu soruların üzerine cevaplarını hiç düşünmüyor. Aslında bunun sebebi ise; hazırcılık. Hazıra hızlı bir şekilde kavuşmayı, hazır olan şeyleri direkt alıp uygulamayı, hazır olan şeylerle uğraş vermeden ilgilenmeyi seviyoruz. Aslında bu kızılacak bir durum değil, çünkü hepimiz tüketiciyiz. İnsanız en önemlisi. Tüketmeyi, kısacık yaşamlarımızda bir şeyleri hızlandırıp kullanmayı istiyoruz. Çok da haksız sayılmayız. Ama hazırcılık kısmının olumsuz yönü var bunu fark etmiyoruz. Biraz da kendi zihnimizi çalıştırmak için çaba sarf etmiyoruz. "Birileri zaten hazırlamış ben neden uğraşayım ki?" diye düşünüyoruz. Bu tıpkı pandemi ile birlikte evde ekmek yapmayı öğrenmemiz gibi. Ekmek hep hazırdı, çıkıyor parasını veriyor sıcak bir şekilde alıp eve dönüyorduk. Oysa bazı şeylerden korktuk veya bazı zorunlulukların şartları değişti. Öğrendik. Şimdi bir şeyleri deniyor, kendimiz üretebiliyoruz. 

Buradan yola çıkıldığında şunu düşünüyorum; madem zorunda kalınca birçok şeye cesaret edebiliyoruz. Hayatımızda neden değişikliğe gitmeyelim? 

Hepimiz farklıyız. Hepimizin bambaşka karakteristik, fiziksel özellikleri var. Birimiz maviden hoşlanırken birimiz gri severiz. Sırf biri istiyor diye onun kalıbına uymak, sırf istiyoruz diye birini kalıbımıza uydurmak zorunda da değiliz! Hiçbirimiz birbirimize benzemiyoruz. Rengimiz, dilimiz, zevkimiz, huyumuz, hayalimiz ayrı. Bambaşka insanlarız işte. Bambaşka günler geçiriyor, bambaşka şeyleri düşünerek uyuyoruz. Doğadaki hiçbir şey birbirine benzemezken, biz birbirimize benzemek için savaşıyoruz.. Fotoğrafta ki iki yaprak birbirinin aynısı mı? Bu yüzden farkımızın da farkına varmamız gerekiyor aslında. Bugün bu yazıyı okuyan tüm renklilerden tek bir ricam olacak. Uzun uzun bu sorunun cevabını düşünün. Sizin cevabınız ne? Farklı yönünüzü biliyor musunuz? Bunun üzerine kafanızı yorun. Ciddi anlamda da yorulun. Kendi yolunuzdan ve özünüzden kaybolmadan, kendinize ait olabilecek yolda ilerleyin, araştırın yorulun pes etmeden uğraşın. Sonuçları olumsuz olsa bile denemekten korkmayın. En büyük pişmanlık; hiç denememiş olmaktır. Hayatınız hakkında kimsenin sözünü önde tutmayın, yaşadıklarınızı bir tek siz biliyor olacaksınız ve belki de birinin dediği yüzünden hayalinizden vazgeçeceksiniz. Kendi gününüzü kendi bildiğiniz, iyi hissettiğiniz şekilde geçirin. Hayatın tadını çıkarmayı hak ediyoruz. Bu hep aklınızın bir köşesinde "Kübra demişti" olarak kalsın. 

Şimdi ben size sorup bu zinciri başlattım, sıra sizin kendinize sormanızda. Yol sizin, hayat sizin nasıl eşlik edeceğiniz ise yine size kaldı. 

Umarım hem iç dökmeli hem mottolu bu yazı da ruhunuza renk katabilmiştir. Yeni, enerjik, ne istediğimizi bildiğimiz günlere hep bir ağızdan: Merhaba! deme vakti.🍀


4 yorum:

  1. ne kadar güzel, motive edici bir yazı olmuş!
    güzel yüreğine sağlık..

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim Buket Abla güzel yorumun için, mutlu ettin :)

      Sil
  2. pekiiiii :) motto ve açıklaman ne güzeldi :) amaan salalım gitsin günün getirdiği gibi yaşayalııım :)

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Ahh Deep! Seni böyle görmeyi özlemişim yahu :) dii miii bazen de çokçaaa salmak lazım günü yaşamayı kaçırıyoruz böyle böyle -.-

      Sil

Sizin fikirlerinizi de merak ediyorum ^^ ❤